(FOR ENGLISH VERSION: www.anthonypaul.org )
Schilderen betekent voor mij reageren op de oneindige verscheidenheid en bekoring van de wereld, en het maken van beelden die mijn eigen zintuiglijke en emotionele ervaring overbrengen. Soms vinden mensen het merkwaardig dat ik zowel abstract als tamelijk realistisch schilder. Maar ik vind dit een natuurlijke werkwijze, want er is geen scherpe scheidslijn tussen figuratief en abstract. Hoe dan ook, of het “abstract” is of figuratief, mijn werk belichaamt altijd mijn persoonlijke kijk op de dingen en mijn ervaring ervan.
Ik wil dat mijn schilderijen leven en in leven blijven als ze aan de muur hangen, dat alles in het schilderij samen trilt en op elkaar inwerkt: kleuren, verfvlekken, ritme, licht en donker, texturen die resoneren en steeds meer mysterieuze ruimtes openen. Ik wil dus eigenlijk onuitputtelijke schilderijen maken waarin je steeds meer ziet naarmate je langer kijkt. Ik ben zeer gehecht aan verf, vooral olieverf. Verf is oneindig rijk en subtiel, en maakt zelf deel uit van de materiële wereld; je kunt er een diepe, rijke gelaagdheid mee bereiken.
Veel hedendaagse kunst gaat er vanuit dat het de taak en functie van kunst is om ons afysieke moderne leven te weerspiegelen. Dat kunst zich bezig moet houden met de brandende kwesties van onze tijd, niet met de natuur. Die zou geen echte rol meer spelen in ons leven en dus irrelevant geworden zijn. Maar de natuur is permanent en deel van ons net zoals wij deel zijn van haar. Juist in onze vervreemde en virtuele omgeving is het essentieel voor onze eigen (geestelijke) gezondheid om steeds weer opnieuw contact te maken met de levende fysieke wereld die we 'natuur' noemen. Eigenlijk is onze relatie met de fysieke wereld de meest urgente kwestie van onze tijd, en een van de belangrijkste functies van kunst is dus, naar mijn overtuiging, onze rationele, analytische kant in balans te brengen met onze oernatuur.
John Constable vond dat “schilderen een ander woord is voor voelen”, Cézanne streef naar “een harmonie die parallel loopt met de natuur”, en Baudelaire zei dat de moderne kunst van 1846 over “intimiteit, spiritualiteit, kleur en verlangen naar het oneindige” ging. Dit zijn allemaal tijdoverstijgende beschrijvingen van waar serieuze kunst mee bezig is en waarmee ik me verwant voel.